Ölüm onu eşiğinden içeri buyur etmedi; ölüm onu bir ganimet gibi kendine rehin aldı. O artık toprağın serinliğini değil, hiçliğin mutlak Soğuğunu giyiniyor. Ne cennetin vaat edilen huzuru ne de cehennemin arındırıcı ateşi ona kapılarını açtı; ruhu, zamanın bile uğramaya korktuğu, dipsiz bir boşlukta, görünmez zincirlerin çelik soğuğuyla hapsoldu.

​

Elleri, kendi işlemediği günahların ağırlığıyla bağlı. Üzerine çöken o "başkasına ait" günah, ruhunun üzerine bir kene gibi yapışmış, onu kemiklerini bile hissetmediği bir yokluğa sürüklüyor. O, karanlıkta süzülen bir siluet değil; boşluğun içinde boğulan bir çığlığın yankısı..